Ostatnio M. zadał mi takie pytanie. W pierwszej chwili zgłupiałam, potem powiedziałam, że dlatego że czuję się przy nim bezpiecznie, że mu ufam.

A potem wróciłam do domu i zaczęłam się nad tym zastanawiać. Dlaczego on a nie ktoś inny? W pracy w sumie co tydzień ktoś mnie prosi o numer telefonu, jest jeden pan, który notorycznie mi przypomina, że jeśli zmienie zdanie co do M., to on chce się pierwszy o tym dowiedzieć, raz dostałam nawet kwiaty…

Więc czemu z nim jestem?

Może właściwie jest to już tylko przyzwyczajenie? Czy nic więcej?

Oczywiście, że więcej. Wspólne plany na przyszłość, przekonanie że zawsze będziemy razem. Miłość, która jestem przekonana, wszystko przetrwa, bo już nie jedno widziała. I właśnie to poczucie bezpieczeństwa. Ja jestem jego totalnym przeciwieństem, zakręcona bardziej niż moje włosy, niepukładana, zaczynam 1000 rzeczy, z których kończę jedną, szalenie emocjonalna… On zrównoważony, na wszystko ma odpowiedź, jego życie to mam wrażenie, że ułożony plan, i teraz pozostało mu jedynie realizowanie tego planu punkt po punkcie. Czasami ten jego stoicyzm doprowadza mnie do szału, ale to on tak naprawdę jest jedynym stałym elementem w moim zyciu. I tego na pewno zmieniać nie będę.

Jak dzisiaj zobaczyłam,że ostatni wpis był w październiku to się za głowę złapałam!

Ostatnio przechodzę jakiś kryzys osobowościowy. Rzuciłam studia, zostałam konsultantką Oriflame… Czegoś szukam, jeszcze nie wiem czego, ale czy uda mi się to znaleźć? Czas pokaże. Dalej jestem z M. stwierdziłąm że nasz związek wszedłna nowy etap: nauczyliśmy się nawzajem siebie wkurzać. W sumie ciekawe doświadczenie – po pięciu latach bez kłótni teraz co chwilę się o coś sprzeczamy. W sumie o drobizgi, a tak mi się naqwet bardziej podoba, jets ciekawiej i mniej monotonnie.

Za 3 dni święta a ja wcale nie czuję ze nadchodzą. Niby pierniki upieczone, dom wysprzątany, śnieg na dworze,a ja już nie pamietam żebym tak nieświątecznie się czuła…

Oj, bardzo ostatnio zaniedbałam bloga… Tyle się u mnie dzieje a ja ze zmęczenia nawet nie mam czasu pisać. Czy wspominałam w ogóle, że rozpoczęłam studia na AE? I że wciąż pracuję w  McD?  I że mam już w swoim pokoju akwarium i kilka rybek? Nie mam dla siebie już dnia wolnego, a przez pracę do 24 ciągle chodzę nie wyspana. Zasypiam w autobusach, pociągu, na wykładach i ćwiczeniach, nad książką i talerzem zupy, nawet z kubkiem kawy w ręce. Zawsze mi się wydawało, że ludzie mówiący, że nie mają czasu na miłość mają nie po kolei w głowie. A ostatnio zaczynam dochodzić do wniosku, że też można mnie do nich zaliczyć. Bo albo mam zajęcia lub jestem w pracy, albo M. siedzi w Rybniku, albo jak już obydwoje mamy czas to jestem zbyt zmęczona żeby się spotkać. Ale nie damy się, i to przetrwamy. A czy nie myślę o zmianie trybu życia? Myślę cały czas. I wiem, że za nic w świecie bym tego nie zrobiła.

Z M. mamy nowe zajęcie. Wreszcie udało nam się ząłożyć akwaruim i teraz z pasją się nim zajmujemy. Powoli je zarybiamy i nasze akwarium coraz bardziej cieszy oczy. Ostatni tez prawie o niczym innym nie rozmawiamy, jak tylko o rybkach. Wreszcie mamy coś, co możemy robic razem

To był naprawdę piękny tydzień. Tak akurat się złożyło, że nasze rodziny postanowiły wyjechać w tym samym terminie i mieliśmy czas tylko dla siebie. Troszkę tylko szkoda, że nie mogliśmy tego czasu w pełni wykorzystać. Ja z powodu Maca, on – remontu. Dobrze nam było razem. Wspólne jedzenie, wieczorem oglądanie filmów. Ile taka zwykła codziennośc zyskuje, gdy w pobliżu jest ukochana osoba… Zwykłe gotowanie, sprzątanie, kąpiel stają się swego rodzaju rytuałem…

A teraz musiałam wrócić do siebie i będę mogła tylko wspominać… i czekać na kolejną taką okazję…

Cóż, nie doceniono mojego talentu malarskiego. Zostanę więc studentką Akademii Ekonomicznej i za pięć lat zasilę szeregi bankowców albo innych ekonomistów.

Z M. układa mi się całkiem dobrze, oprócz tego, że chyba coraz wyraźniej zaczynamy dostrzegać swoje wady. I coraz trudniej być nam wyrozumiałym względem siebie. Ale i przez ten etap musimy przejść. 

Generalnie dużo się u mnie dzieje, ale nie bardzo mam kiedy o tym pisać. Ogólnei ta notka to takie bardziej zapełnianie dziury, no ale powstała więc niech już zostanie.

Ostatnio zaniedbałam mojego bloga, ale to z powodu przygotowywania teczki na uczelnię. Wczoraj były rozmowy i nie mam pojęcia jak mi poszło, ale nie nastawiam się, że mnie przyjmą, bo tak bardzo jak chcę tak bardzo watpię czy się tam nadaję. Jak zrobię zdjęcia moim pracom to je tu zamieszczę.

Ostatnio z moim Kochaniem obchodziliśmy urodziny. Cóż, dzieli nas tylko dziesięć dni (no i 2 lata ;)). Jego prezent głęboko mnie poruszył, ucieszył i wywyołał wielgachnego banana na mojej twarzy. Dostałam od niego album ze zdjęciami z naszych pięciu lat, okraszony cytatami i zabawnymi rysunkami. Która dziewczyna by się nie zwruszyła?

Mój też wiem, że go zaskoczył. Kupiłam mu akwarium. Teraz powoli się edukujemy na teamt rybek i za jakieś dwa tygodnie zajmiemy się jego urządzaniem. Obydwoje będziemy mieli sporo frajdy z tego.

Teraz mam dwa dni wolnego, jeden dzień do pracy i znowu dwa dni wolnego, więc trochę sobie odpocznę, bo te przygotowania teczki bardzo mnie zmęczyły, ostatnio spałam po 5 – 6 godzin na dobę a resztę malowałam lub byłamw pracy. Cieszę się, że mam już to za sobą.

Tak łatwo mogliśmy siebie stracić. Przez głupie niedomówienie. Bo ja powiedziałam o jedno słowo za dużo, a on o jedno za mało.

Po prostu szlag człowieka trafia jak o tym pomyśli.

To było niesamowite wtulić się wczoraj w niego… Sądziłam, że już nigdy nie będzie mi to dane. I widzieć, że on też się cieszy, że wróciłam.

A może tak musiało być? Żeby wiedzieć ile dla siebie znaczymy, musieliśmy się stracić i zranić? Wypuścić z rąk, żeby sprawdzić, czy do siebie wrócimy?

Jak mogłeś pozwolić mi odejść? Po pięciu latach bycia razem? Czego nam zabrakło? Zawsze powtarzałeś, że jestem wyjątkowa i że chcesz spędzić ze mną życie. Że chcesz mieć ze mną dzieci. I tak nagle to znikło? Z dnia na dzień już nie chcesz budować ze mną przyszłości?

Byliśmy dla siebie pierwsi. We wszystkim. Oddałam Ci siebie, choć o to nie prosiłeś, wszystko co miałam. Zaufałam Ci i pokochałam jak już nikogo więcej nie zdołam. A Ty to tak po prostu odrzucasz?

Czemu o mnie nie walczysz? Przecież mówiłeś, że jestem dla Ciebie najważniejsza. A Ty tak po prostu… pozwalasz mi odejść…

Czego Ci brakowało w naszym związku? Jeśli zrobiłam coś nie tak to powiedz, przecież mogę się zmienić. Jeśli potrzebujesz przerwy, ja zaczekam, ale nie odchodź, nie zostawiaj mnie samej…

Nie potrafię przestać Cię kochać…

Czasami trzeba sobie to powiedzieć. Boli jak cholera, ale trzeba. A potem nie ma już odwrotu, drzwi zamknięte i nawet jak się obrócisz i będziesz walił w te drzwi z całych sił to nikt nie otworzy.

Trzeba zacząć na nowo żyć.