Dekoracje, które nam zaproponowano wyglądają tak: generalnie wszystko co czerwone będzie złote. Ściany w rzeczywistości są dużo jaśniejsze niż na zdjęciu, wiec nie będzie tak pomarańczowo.

Wstążki zrobimy z organzy, a nie z satyny, żeby wyglądało to lżej. Serwetki będą białe, wystarczy złoto na wstążki i na bieżnik. Na oknach powiesimy białą i złotą organzę. Nie mam jeszcze koncepcji co powiesić za nami. Może coś takiego? Tylko ze złotą wstążką?

Jako księga gości – maszyna do pisania.

Ten motyw wykorzystamy także w papeterii: zaproszenia, winietki, podziękowania, menu… Już znalazłam odpowiednie czcionki.

Same zaproszenia tez zaprezentuje za jakiś czas :)

Na sali na parapetach poustawiane będą książki, tomiki poezji i może gazety…

Zamiast tradycyjnych bukietów, to coś takiego – tylko kwiaty takie jak w bukiecie:

Albo, co może nawet bardziej będzie pasowało, coś takiego:

a

W tym drugim przypadku,lampiony możemy zrobić sami, coś na wzór takich wazoników:

Po pierwsze moja sukienka – będzie biała – ta dam!

Po drugie: fryzura – ta dam! Nie widzi mi się welon ani woalka do tej sukni, wiec być może tylko kwiat wepnę we włosy.

bukiet – jeszcze nie zdecydowałam, ale ten mi się podoba :)

jeszcze muszę wymyślić makijaż (dwie wersje – bo jeszcze nie wiem czy pójdę w okularach czy też bez?), buty, biżuterię dostanę od rodziców, już wiem jaką. Długo walczyłam, bo bardzo podobają mi się perły, ale moi rodzice powiedzieli perłom stanowcze nie – ze względu na przesądy. A to jest rozsądny kompromis: opale. Też białe, też piękne. Tutaj w złocie i z cyrkoniami.

Więc tyle o mnie :) M. cały czas się zastanawia czy smoking, czy surdut, a może coś jeszcze innego? Bo garnituru nie założy.

No więc może teraz o wystroju kościoła. Kościół jest spory, jest neogotycki i jest ciemny. Ławki

ozdabiamy tak:

Materiał będzie troszkę dłuższy, żeby leżał na podłodze i wtedy na to układamy świeczki w szkle, coś podobnego jak tutaj:

A na ołtarz damy jakiś biały bukiet, np taki:

I to tyle jeśli chodzi o kościół. Następnym razem napisze o sali weselnej .

choć czasem upadam.

Wciąż jednak słyszę te słowa:

kochać to znaczy powstawać.

Chciałam Ci w chwilach uniesień

Życie poświęcić bez reszty.

Spójrz, moje ręce są puste,

Stoję ubogi, ja, grzesznik.

Przyjm jednak małość mą, Panie,

weź serce me, jakie jest.

Jestem jak dziecko bezradny,

póki mnie ktoś nie podniesie.

Znów wraca uśmiech na twarzy,

gdy mnie Twa miłość rozgrzeszy.

Wiem, że wystarczy Ci, Panie,

Dobra, choć słaba ma wola.

Z Toba mój duch nie ustanie,

Z Tobą wszystkiemu podołam.

Szukam codziennie Twej twarzy,

Wracam w te noc pod Twój dach.

Teraz już wiem, jak Cię kochać,

Przyjm moje „teraz”, o Panie.

Dziś rozpoczynam od nowa,

Bo kochać, to znaczy powstawać.

Pamiętam dni, kiedy wszyscy mi Ciebie zazdrościli.Bo byleś taki rycerski. Bo co tydzień dostawałam od Ciebie różę i przynajmniej raz w miesiącu gdzieś wychodziliśmy – teatr czy kino. Nosiłeś mi ciężkie torby zawadiacko przyczepione do swojego plecaka. Dni w których byłeś moją siłą i inspiracją…

Gdzie się to podziało? Już o mnie nie walczysz… Powiesz mi, że ostatnio masz ciężką sytuację finansową. OK. Rozumiem. Nie musisz mi kupować kwiatów – wystarczy wiadomość na gg, że nie możesz beze mnie żyć… Nie musimy wychodzić do kina i teatru – spacer też jest niezły.

Od ilu lat cię proszę, żebyś gdzieś mnie zabrał?

Mówisz, że byłoby mi zbyt dobrze, gdybyś spełniał wszystkie moje zachcianki… Ale był taki czas, że aby zobaczyć uśmiech na mojej twarzy byłeś w stanie zrobić bardzo dużo…

Sama nie wiem dlaczego wciąż z Tobą jestem… Czy z sentymentu dla tego, co było, czy też wciąż mam nadzieję, że los się odmieni i znowu będę za Tobą szaleć…

Wiesz, wyprzystojniałeś, zacząłeś się lepiej ubierać… A mi ciężko jest się przyznać, że wkurza mnie to, że nie zarabiasz… Obiecujesz wspólne życie… A ja wciąż cierpliwie czekam…

Wiesz, z tego co ja zarobię to nie mam wiele dla siebie. Takim moim marzeniem jest kupić sobie nowy stanik. I żel pod prysznic. Bo wszystko idzie na spłatę długów i na studia. Na moje potrzeby zostaje mi może z 50 zł. Idę więc i kupuję warzywa, rybę i szykuję dla Ciebie obiad. A Ty przychodzisz do mnie po pracy… Ja cały dzień czekam na to spotkanie… Zjadasz obiad, nie mówisz nawet dziękuję i czujesz się zbyt zmęczony, żeby zostać u mnie trochę dłużej i wrócić ostatnim autobusem…

A ja się zastanawiam: czy mam zbyt duże wymagania? Czy jestem egoistyczna? I sama już nic nie wiem…

Leżąc
Czekam na niezaspokojenie…

Po wejściu do środka już po minucie wiedziałam dlaczego, a z każdą kolejną moje poczucie się pogłębiało. Już w chwili wejścia czujniki wykryły moje zabezpieczone książki z Biblioteki Śląskiej – od razu torebka została przeszukana a książki spisane. Druga sprawa – Ossolineum jest tzw „biblioteką reprezentacyjną” – nie ma w niej wypożyczalni a tylko czytelnie. Sam budynek przytłacza – jest ogromny, pomieszczenia, drzwi i okna jakby zaprojektowane nie dla ludzi ale dla mitologicznych olbrzymów, gigantów. Karta biblioteczna ze zdjęciem – aby przypadkiem ktoś inny nie próbował jej używać. Książek jest tu tyle, że katalog wirtualny obejmuje tylko księgozbiór od 1999 roku – wcześniejsze pozycje są tylko w katalogu kartkowym.

Gdy weszłam już do czytelni, moje książki znowu zaczęły piszczeć – okazało się, że nawet drzwi w tym momencie automatycznie się zamykają. Gdy już dostałam swoje miejsce – mogłam się spokojnie rozejrzeć.

Biblioteka Śląska jest bardzo nowoczesna, wszystko jest tak chłodne i geometryczne, jednak mimo to nie przytłacza. Tutaj niby wszystko w ciepłym barwach, drewno, dywany… Secesja… A człowiek czuje się taki malutki… Druga rzecz – bezpieczeństwo. Oprócz wszechobecnych alarmów i czujników, cały budynek upstrzony jest kamerami. W samej czytelni, tych, które widzę, jest siedem. Nie zdziwiłoby mnie zbytnio jakby się okazało, że któraś czyta mi w notatkach.

Z drugiej strony – przemili ludzie. Pomogą, pokażą, wytłumaczą i nie robią przy tym żadnych problemów czy uwag. Generalnie, mimo, że najpierw człowiek czuje się tu obco, chyba częściej będę przyjeżdżać do Wrocławia aby po prostu się pouczyć. Księgozbiór jest nieporównywalnie bogatszy, a przez to, że książki są dostępne tylko na miejscu – nigdy ich nie brakuje. A już półka podręczna z dziełami antropologicznymi… Cud, miód i orzeszki ;)

Wypijam espresso, biorę 5 książek i nie zauważam nawet kiedy mija czas, a tu ktoś woła: jest 19, kończymy.

Wracam do domu, wyciągam swoje książki i uczę się dalej…

Ile rzeczy bym chciała? Dużo. Ale nie będę za tym gonić. Nie chcę przegapić tego co najważniejsze, a tuz obok…

Dużo się uczę, dużo siedzę w bibliotece… Coraz częściej się uśmiecham. Chyba zaczyna być dobrze…